Epilog

- Niall! - Zayn krzyknął jak najgłośniej tylko się dało, aby Irlandczyk go usłyszał. Odwrócił się w jego stronę, a jego źrenice przyozdobione niebieskim znacznie się rozszerzyły. Nie zwracając uwagi na bagaże zaczął biec w jego stronę potykając się o własne nogi.

Kiedy znaleźli się od siebie dosłownie pół metra, ich wargi się złączy w namiętnym pocałunku. Horan lekko westchnął. Tak bardzo brakowało mu Malika. Jego radość była nieopisana.

- Następnym razem na wakacje do mojej rodziny jedziesz ze mną - powiedział stanowczo przytulając swoje wątłe ciało do klatki piersiowej Zayna. Głowę schował w zagłębieniu szyi Malika, a brunet zaczął bawić się końcówkami jego włosów.

- Wytrzymasz ze mną do następnych wakacji? - spytał z uśmieszkiem Zayn tak naprawdę bardzo ciesząc się, że usłyszał te słowa od młodszego. - Tęskniłem cholernie. Nawet nie wiesz, jak pusto jest w domu bez ciebie.

- Za to moja mama wiele się o tobie nasłuchała - zaśmiał się blondyn.

Z głośników na peronie nagle wydobyła się piosenka Bruno Marsa - Treasure. Zayn uśmiechnął się przypominając sobie, kiedy odwoził Nialla do jego poprzedniej pracy i przy tej piosence zrzucił swoją maskę. Zaczął lekko kiwać się w jej rytm.

- Jesteś moim skarbem - powiedział Zayn i mocniej przycisnął Nialla do siebie, a po jego policzku pociekła łza.

Uratował go. Jego celem było uratować tego pewnego siebie dupka i to właśnie zrobił.